دِلُـم اِشكــــنده ي ئي روزگاره
چونو اِشكستِ كه دي تو نداره
بسي كه آرموناس ره به كوري
گمونم وا كسي دي سـاز نياره
بسي كه خسته از دوش و پريرم
نــوم خومــم ديــه رهـده زِ ويــرم
چنــو بي هُـمدُرنگي تحل و ليشه
كي گُــوي حار غش حُشك كويرم
نيـوفتــا دي تيــام بـت اي زمونه
چه ديدم غير غــم زِت اي زمونه
چه كردي كه شو و رو خو ندارن
گــرفكــارُم بــه دردت اي زمونه
بنــه دنيــا چـطـو دنگ ئي داره
خُنه هر رو به يه رنگ ئي دراره
ســر نـاسازگــاري داره وامـون
ولا خـيـن ز دل سنگ ئي دراره
پــريشونم پــريشون اِز زمـــونه
تشي اوفتا منه جونه زمــــونه
نديده هيچ كسي زِس مهروني
هـوار از چنگ و دندون زمـــونه
ولا دي كُه گِــرمه از كـار دنـيا
كَــدُم خيــرده به زيـر بار دنـيا
نداره چشـم و ري وا آدميزاد
به دسـت كينه نَم اوسار دنيا
شاعر:بهمــــــــن علاءالـــــــــــدين
۱-اشكنده:شكسته ۲-تحل:تلخ
۳-گرفكار:گرفتار ۴ـخيرد:خورد
+
نوشته شده در چهارشنبه نوزدهم تیر 1387ساعت 4:39 بعد از ظهر توسط مژده عزیزی پناه
|
ترانه ی فولکوریک "شوخی" هم که برخاسته از وقایع تلخ و ناگوار جنگ های ایلیاتی
است در این کاست (برافتو)به تکرار نشسته است.
چار سوار چي گُنج شير وينِ دم تش
صيـدال بـك و مَندني فرهـادِ جونبش
چار سـوار چي گُنج شـير وينِ دم دي
صيـدال بـك و مَندني فرهـاد و هــادي
انـدكا مُـدُم بُهــار چشمــه بُنــه جـــاز
دستتِ مــاري زِنـــا اوستـا تفنـگ ساز
دستـــتِ مــاري زِنـــا تفنــگ نســازي
مُــونِ بــور هف تيـــر خَرد دِروِي ببازي
آصيـــــــدال دِرَو بكَـــش دوالِ تــنــگه
نومـــدار خــونت ز نو نِهـا بُناد جــنگــه
آصيــــــــدال دِرَو بكَـــش دوالِ زيـــنَ
نو مــدار خــون زِ نو نِهــا جنگه پسينَ
چار سـوار چي گنج شير وينِ دم تش
صيــــدال بك و مَندني فرهادِ جونبش
چار سـوار چي گنج شيـر وينِ دم دي
صيــدال بك و مَندني فرهــاد و هـادي
شاعر:فولـــــــكلور بــــــــــــــختياري
۱-گُنج شير:زنبور بزرگ ۲-جونبش:جان بخش ۳-مُدُم:موسم
۴-بُنه جاز:درختچه اي است ۵-مون:ماديان
+
نوشته شده در جمعه هفتم تیر 1387ساعت 5:27 بعد از ظهر توسط مژده عزیزی پناه
|
"هياري" نيز همياري ايل است ، در جشن برداشت محصول.
اتحاد در رسيدن به معاش به قوّت لايموت آدم از ازل تا ابد.
ماشاءالله براتي در خصوص اين كاست "آستاره" نيز با نقدي اديبانه مي گويد:
"در آستاره اركائيسم و باستان گرايي واژگاني و جان بخشيدن به عناصر و اشياء
مانند مناظره و سخن گفتن با آستاره ، كوگ و ديگر مظاهر ايلياتي جايگاه بلندي
دارد. علاءالدّين در اين كاست نشان داد كه تصوير و ايماژيستي چيره دست است."
به نقل از كتاب "يك ايل،يك صدا"
بيو ريم هياري، به مال بالا غله مه نچيده مندن سر پا
صُو تا پسين دِرَو كنيم غله هانه دُرگل برن پاك بُكنن جاخرمنانه
كُل حيوِنونه بيارين بوندين ولا ئي دونم همه زَمندين
هوله كُنين تا دَم صُو پاي خرمنانه كُر تو وابا آستاره صُو بيار جنگرانه
هورانه يُورين وا يك بتينين كيل بيورين گندم بپينين
كُرگل برن بار آسيوي اَر كه گِي اُبو دُرگل ايخون نون بپزن زِ گندم نُو
شاعر و آهنگساز:بــــــــهمن علاءالـــــــــــــدين
۱-پاي:پاك،همه ۲-زَمند:خسته ۳-هوله:جدا كردن دانه از كاه
۴-جنگر:وسيله اي كه با آن خرمن كوبيده شده را باد مي دهند.
۵-هور:خورجين بزرگ ۶-كيل:پيمانه
۷-بار آسيوي:بردن گندم به آسياب براي آرد كردن ۸-گِي:نوبت
+
نوشته شده در پنجشنبه ششم تیر 1387ساعت 7:57 بعد از ظهر توسط مژده عزیزی پناه
|
ماشاءالله براتی با نگاهی شاعرانه به این کاست (براَفتو) مي گويد:
"علاءالدّين در براَفتو فرهنگ خود را آفتابي كرد.نگاه طبيعت گرايانه و
ناتوراليسم او پيوندي خوشه ناپذير بين انسان و جغرافياي بختياري
به تصوير كشيد و تكنيك هاي كلامي و موسيقيايي را در اين راستا
به خدمت گرفت."
به نقل از كتاب "يك ايل،يك صدا"
تِهنايي تش نها به منه جونُم
چه زُم اِخوي ديه ولا ندونم
خوشا همو روز كه غم نداشتم
به كي بگُم اي خدا كه دي او روزا نياهن
بيو كه با خوت بهارِ ياري
اَير نياهي شو و روزم هر دوتا سياهن
بيو دياري بهار و گل دي
زِ ويرت رهد مر قرارمون
بيو براَفتو گُلان ورچين
كه تندي رِه ئي بهارمون
بيو جووني نَرهده هني
به بنگ دلا هُمصدا وابويم
بفا ني كنه زندئي به كسي
ز يك سي چه ئي خوي جدا وابويم
شـــاعر:بهـــــــــــــــمن علاءالــــــــــــــدين
۱ـ ياري: بياوري ۲ـ دير: خاطر
+
نوشته شده در دوشنبه سیزدهم خرداد 1387ساعت 8:58 بعد از ظهر توسط مژده عزیزی پناه
|
مو تیام تَش اي زَنن سي ديدن تو زنده مندُم به خدا با بيدن تو
چِه خووه بياي زِ رَه وا با سفيده بزنه افتو وا با رَسيدن تو
واي ديمه واي ديمه ايخوم دُنگُل يكيمه
نترم بَنگت كنم نه خوت ايايي حالا باور ايكنم كه بي بفايي
آخه تا كي چينو وا تهنا بمَهنيم ندونم چه ديديه ز اي جُدايي
واي ديمه واي ديمه ايخوم دُنگُل يكيمه
نترم بَنگت كنم خوت دي وري بيو آخه تا كي دير ز يك چي مَه و اَفتو
چه خووه اويدَنِت اگر بيايي تُشمالون كار ايكنن هَف رو و هَف شُو
واي ديمه واي ديمه ايخوم دُنگُل يكيمه
بر گرفته از اثر"هي جار"
+
نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1387ساعت 7:28 بعد از ظهر توسط مژده عزیزی پناه
|
چه خووه مال بار وَنه پا چشمه کوهرنگ
تا بیان یَک بگرن چارلنگ و هف لنگ
بلال بلال هاي گُلُم تند پاته وُردار
تا بخونُم مو سي گُلُم هاي ولا بلال و يار يار
تُشمالون كار ايكُنن اي مال و او مال
تش نها گوشه دلم دنبالِ تي كال
بلال بلال هاي بلال بلال هاي گُلم نُفتِ كوچيره
به كمند پَلَلِت ولا دلم اسيره
چه خوه مال بارونه بالِ اَوه سور
دست گل مين دستُم بو ولا چشم حسيد كور
بلال بلال هاي بلال هاي گلم نو برگي بيدي
اُويدي كه بينُمت هاي گُلم ديدم نبيدي
بر گرفته از اثر " هي جار"
+
نوشته شده در یکشنبه یکم اردیبهشت 1387ساعت 12:23 بعد از ظهر توسط مژده عزیزی پناه
|
سلام
می خوام این دفعه ترانه ای رو بنویسم که اصالتی دیرین و یا شاید اصالتی هم سن ایل
بختیاری رو داشته باشه.
ترانه ای که سپاسی از تمام اساطیر و بزرگان ایلمون هست.ترانه اي كه ما رو به ياد دلاوران
و جنگجويان بختياري مي بره و فخر به ما عطا مي كنه.
بیایید تا زیبایی ایل را به نقش در آوریم.
مو لُر بَليت خورُم هَف سال چوپونُم
اَر بِنيم به قِرقِره مَشقِ نَدونُم ممدِلي شير علي مِردون
تفنگِ مُستِ طِلام دستِ گَََوومِ جنگِ با شاه كِردِنُم
كارِ بَوُمِ ممدِلي شير علي مِردون
بِنِويسُم كاغذي تِي بي ستاره زَر بدِه فِشَنگ بِخِر
جنگ وَست دووارَ ممدِلي شير علي مِردون
بِنِويسُم كاغذي تِي بي عظيمه زَر بدِه فِشَنگ بِخِر
جنگ وَست وِ ديمَه ممدِلي شير علي مِردون
تُفنگِ علي مِردون هم باز صِدا كِرد سرهنگِ كُلَه پوستي
هَنگِ بلا كِرد ممدِلي شير علي مِردون
تُفنگِ علي مِردون هم باز غُرُمنيد سرهنگِ كُلَه پوستي
چادرِِ رُمنيد ممدِلي شير علي مِردون
كوجه تيپ كوجه سپاه، كوجِ فراشُم رَه بدين دا و دَدُم
بيان سَر لاشُم ممدِلي شير علي مِردون
چار بالون چار طَيارَ،چارتا زِره پوش دِدويَلِ ممدِلي
همه سيا پوش ممدِلي شير علي مِردون
بالونا بالِ هوا، بالا تَنيدَ دِدويَلِ ممدِلي
پَلا بُريدَ ممدِلي شير علي مِردون
كاغذي بنويسُم كُنسولِ اهواز، روخونِ ره اي وَنُم
زِ خينِ سرباز ممدِلي شير علي مِردون
+
نوشته شده در پنجشنبه بیست و دوم فروردین 1387ساعت 3:18 بعد از ظهر توسط مژده عزیزی پناه
|
تا که مو تونِه دیدُم ،جو ز زوني بريدُم
موردُم و حرفِ عشقه ز لُوت نَشنيدُم
مو خريدارِ قهرت، مو هوادارِ نازت
شو به خُو نِيره تيام تا نهشنُم آوازت
خوت ايدوني او تيا كالِ تو به كنج لَو
او گل خالِ تو مونه هِشتِه با غمت تِينا
دُدَر بيا تا ببنديم پيمون كه تا شايد
دل هر دوتامون نبينه غم ديه به دنيا
مو خريدارِ قهرت، مو هوادار نازت
شو به خُو نِيره تيام تا نشهنُم آوازت
بر گرفته از اثر "دُدَر لچك ريالي"
+
نوشته شده در دوشنبه پنجم فروردین 1387ساعت 5:19 بعد از ظهر توسط مژده عزیزی پناه
|
بیایید تا همه با هم نغمه ی شادی را سر دهیم.
بیایید تا شاد باش پرندگان را نثار نسیم بهاری کنیم تا آنها هم با ما همراه شوند.
بیایید تا از خالقمان طلب باران بهاری کنیم تا به طبیعت جانی دوباره بخشد و آنها هم با ما
همراه شوند.
بیایید تا همه با هم به استقبال سالروز آفرینش هستی قدم پیش گذاریم.
و همه با هم نوایی سر دهیم نوای شکر و سپاس به درگاهش.
شکر و سپاس به درگاه ایزدی که جسم ما را همراه روحمان همراهی کرد تا بهاری دیگر را
نثارمان کند.
از خدای متعال شادکامی در بهاری زیبا برای تمام شما عزیزان طلب می کنم.
امیدوارم با دلی بهاری، بهاري زيبا را در كنار عزيزانتان سپري كنيد.
"نوروزتان پر گل باد"
+
نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386ساعت 11:35 قبل از ظهر توسط مژده عزیزی پناه
|
باغ ستاره هارو توی چشات می بینم شکفتن گُلا رو با خندهات مي بينم
با يه گل و دو تا گل اگه بهار نميشه
چرا تو همه حرفات بهاريه هميشه
تو شور عاشقانه ي تمومِ شعراي مني تو هميشه بهانه ي امروز و فرداي مني
تو روزگار منو از خوبي ها آباد مي كني
از قفس تنها بودن دلمو آزاد مي كني
وقتي به اون چشما نگا مي كنم دل رو تو اين دريا رها مي كنم
قصه ي دوست داشتنو باور بكن
گلهاي تنهايي مو پر پر بكن
با يه گل و دو تا گل اگه بهار نمي شه چرا تو همه حرفات بهاريه هميشه
بر گرفته از اثر "گلهاي كاغذي"
+
نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1386ساعت 7:16 بعد از ظهر توسط مژده عزیزی پناه
|
